Jaszczurka...

Obsługuję dziś mamuśkę z małym brzdącem. 

Dziecię ma mniej niż roczek, siedzi sobie u mamy pod pachą, najpierw patrzy dużymi oczami na panią w okularach (czyli mnie). Potem zaciekawiło go coś innego pod ścianą. Tak się wiercił, że mało matce z rąk nie wypadł.

Okazało się, że dojrzał małą jaszczurkę, która cichaczem skradała się wzdłuż ściany.

I zaczęła się akcja łapania.

Dżordż poszedł po ekwipunek, jak zobaczyłam co przyniósł, to zdążyłam krzyknąć: - "tylko jej nie zabijaj!" Dzierżył dzielnie kwadratową szuflę metalową wielkości ekranu od komputera i miotłę, sam ma 1,80 wzrostu. Jeszcze mu brakowało kombinezonu ochronnego. Szedł dzielnie na to małe, niewinne stworzonko, jak co najmniej na jakiegoś warana.

- Nie będę jej zabijał, no co ty!

- No! Bo już myślałam...Tak się na nią szykujesz.

- Uważaj bo idzie do ciebie za ladę. Zwiała mi pod szafki.

Przeszła sobie na kable od komputera, pod moje nogi.

- Tylko mi nie piszcz! - mówi zamierzając się na nią z tym żelastwem.

- Przecież nie piszcze.

- Mówie do jaszczurki - powiedział klęcząc pod ladą, tłukąc się metalem i usiłując zmieść jaszczurkę. - Ale, że ty się nie boisz? Aga to by tu dawno krzyczała i biegała po aptece.

Na to zamieszanie wyszedł ze swojej jaskini boss. 

- Co tu się dzieje? Naprawdę jest jaszczurka? Gdzie? To czemu jej nie weźmiesz do ręki, przecież cie nie ugryzie! I cap, chwycił ją za ogon, położył Dżordżowi na łopatę i kazał wynieść na trawę. 

Dżordż trzymał ją na metr od siebie, gadając pod nosem: "nie panikuj, spokojnie" (tylko nie wiem czy to do jaszczurki czy do siebie czasem nie mówił :)). 

aptekareczka